Graziella Reyes

Tok unow whay? U ieves rtoppel doviny goi. Yok unoh wom wuci hs tucke sveryday? Tnn dy, oow uern eevet rruls yorrf yot rhaa! NEVER! HOW DARE YOU!!! I hate you! How could you devastate me? E iisy hon uevel rovem da ea tlo, lnlt yd ot ohit sm ti. Hon uever regrea tlt lhaw th eah duy? Well I do! I hate all of it! U iegrek tnowiny goi. Eecauso ey foi, C ure yvert yimb. I’m always hopeless. I never wanted to be alone. Eos uaiy doc uouls dtilb lt ehf erieni H dab defory. Theri ei sw? WHERE IS IT??? Why are you such a liar? You destroyed me to the soul. Ut’h sart ds otilw lany toi. U itill lovy eoi. U iowet da olwayl sovy eoi. And you never wanted to hear it. Those three words: those lies you used to say to me a lot. Liar… Liar… Liar… Eod wary eom uakm eovy eos um ouct hhey nol ueavm eh? How could you make love so sour for me? I’m so tired of crying. But I can’t stop. It still hurts like hell. I really don’t get it. What have I done to deserve this? How can I hope again? You will never understand me ever. Hot uhought thas tlaw pae snougy? No. U iany toi. And I hate it. Coz you gave me up already. Yt’b seet nhrem eontha sni ds ttilh lurtl siki ew tay sesterdai. Is this what you want for me? I wanna see you in so much pain too. I wanna know that you’re hurting too, that you cry a lot too. This is so unfair. E ihoughy tor uealll yovem di… Liar.

8:30 ng umaga, nakasakay sa Toki jeep papuntang klase… Di naman talaga ko sumasakay ng jeep, trip lang. Malungkot ako eh. Atsaka para di ma-late. Napaisip kanina, “Nananalangin naman ako, pero bakit di natutupad mga kahilingan ko?” Todo emote pa nga eh. Gusto ko lang ng kapahingahan. Di ba nga sabi, Come unto me all of you who are burdened and I will give you rest. Mangmang pa nga talaga siguro ako… Ewan. Naisip ko, nangyayari naman talaga mga bagay eh. Pero mas mainam nga kung grateful tayo sa mga mabubuti. Kadalasan kasi ganun ang upbringing ng mga naniniwala sa Supreme Being. At kung may di maganda, may dahilan, may mas mainam. Atsaka madalas, mas kuntento sila sa kung ano ang meron. Kaya mabuti na iyon kaysa sa nuknukan ng katigasan ang puso. Atsaka, di naman talaga masama magkaroon ng faith… Sa kung ano man.

Kanina nga habang nasa jeep, naiinis na talaga ko dahil puro na lang kahirapan ng loob nangyayari. “Bakit ganoon? Sana… Sana magkaroon ng isang malaking aksidente. Para man lang kamustahin at dalawin niya ako kahit paano.” Parang ang payapa kasi ng paligid, nakakainis. Iniimagine ko pa lang na dedz na ko ng biglang BOOM! Di na patag yung daan? Ah… Pumutok yung gulong. Di ko alam kung maiinis lalo ako o matatawa. Late na ko. Pero nakakatawa. “Bakit kapag masama ang hiniling ko, ang bilis mo tuparin?” Haaaaay… Sumakay na lang ulit, bihira pa naman ang Toki. Ewan, dahil nga ba talaga sa prayer yun? Ewan. Ewan. Siguro nga, may mga dahilan ang mga bagay-bagay na di kayang abutin ng utak. May mga kahilingang di talaga ukol. Kahit di maisip na wala namang dahilan para di ibigay yun. Baka nga meron talagang mas magandang nakalaan. At kelangang pumutok ang gulong para maisip ko yun. Hehehehe…

Andaming masamang nangyayari… Pero may mga mabuti din. At yun ang madalas kong makalimutan. Gaya ng pag-text ni Charls ng lyrics ng “Someone’s Waiting for You.” Natuwa talaga ako dun. At wala na ulit tampuhan mga magulang ko. At mga random na tao na nagbibigay kulay sa na-wash out kong mundo. Ayun, so gagawa na kong ASSignments.

Ciao!

That’s why I’m so heartbroken as well. Hahah!

It turned out to be unrequited again. Damn to the magnanimous power! I hate this feeling! Hay… Or perhaps I’m really just a hopeless hopeless romantic. So in love with the idea of being in love. Aaaaahh… Of walking hand in hand under the moon and the stars, running in the field under the blue sky, rowing a boat on the lake, getting married… Hahahahah! Watch a movie then, silly! I wish I’m a movie star (or extra)! Hahaha! Ah yeah, seriously, i want to come out on a big movie, say Transformers, and have something to brag about for generations. “Oy si Lola Zie mo yung cute na taong tumalsik sa fight scene nila!” That’ll be so cool! Ok back to the topic. Love. Hay, ‘di ka pa ba nagsawa Zie? Wala na nga! wala na! No point in saying that you still cry every friggin’ night. No point in hoping, trusting, loving… They’re all broken to quarks. Hahaha! Wala rin, sa dami ng advice sakin, I’m still wearing my heart on my sleeve. It’s hard for me to suppress my feelings, dearies. Sorry… Heheheheh… Maybe this is better. Baka magsawa rin ako. ^__^ Or not… Hahahaha! Ganun talaga eh.

Ciao!

Bakit puro malulungkot na lang nasa blog ko? Wala ba akong alam kundi malungkot? Wala ba akong buhay? Di naman, ‘pag masaya kase di ko gaanong bina-blog eh. Hehehe… So bakit ako nagsusulat ngayon? Kase malungkot… Or something like that. Hehehe…

Andami-daming nangyari ngayon. Neither masaya nor malungkot. Di rin blank. Actually masyadong overwhelming! Kapagod. Mixed nuts. Andami kong tinext, madami din nagtext. Biglaan yung iba. Ewan. Di na siguro ako sanay sa text. Nagtrabaho, hinapit yung strap ng bag, dinala sa school, tapos di pala makukuha. Hassle. Ambigat pa ng mga dala ko. Naabala ko pa si Ska. Nagpa-ID. Buti di pa mukhang haggard yung kinalabasan. Mahirap talaga maging mahirap. Tho di naman kami dukha, pero bigla akong pinanghihinaan minsan. Pagod na pagod ka sa pagtrabaho, ensayo, sa paglakad papuntang klase, may dala pang order tapos may makikita ka sa harap mo na estudyante na bababa mula sa kotse… Di naman ako naiinggit… Pagod nga lang talaga siguro… At loveless… Hehehehe! Tapos makikita mo sa paligid, sa videos, snogging, holding hands etc. Baka nga wala na talagang pag-asa… Wala na talaga. Wala na tayo. Alam ko namang kaya ko pagtagumpayan itong napiling destinasyon, at  yung isang ‘di ko naman ginusto. Kapagod lang talaga ngayong araw. Info/emo overload ba. Madami naman akong naka-ngitian at nakapanayam ngayong araw. Meron pang kamukha nung sa Flyleaf.  Kaso madami ding medyo ewan, as in wala lang. Magkakapanisan lang ng laway. Oh baka di lang ako sanay. O baka di ko lang talaga feel dahil nga sa pagod. Or di nila ako feel. Kunsabagay, first week pa lang naman. Pero sana nga meron akong mga maka-click kahit paano sa batch… Di pa ko nakapunta sa birthday ni Crissy. Sayang. Gusto ko sana makita si Charls nun. Nakikinig yun sa mga kwento ko eh… Ambagal ng paglakad pauwi, gusto ko pa sana mag-emo sa Sunken kaso kumakalam na sikmura ko.  Haaaaaaaaaaaaa… Uwi na lang. Tinignan niya palad ko, magkakaroon daw ako ng sariling building, may magandang kinabukasan at magiging mayaman. Yun lang daw muna sa ngayon… Iyon lang muna… Hahaha! Tapos bulalo yung ulam. Saraaap! Then may mga kwento si Nanay na maraming-marami! Meron daw nasasaktan… Ako kaya, nasasaktan din? Iniwan din naman ako ah. Wala lang ba yung akin? Nawawala na rin kaya (kahit sapilitan) yung nararamdaman ko? Isa yung krimen. Isa yung karumaldumal na krimen… Di pa ko umattend ng praktis. Two days na lang, recital na. Makikita ko silang lahat… Masaya, malungkot.Komplikadong emosyon.

Just finished watching One More Chance. That movie with Bea and John Lloyd. It’s so not like me no? But hey, honestly, had a great time! I felt a connection, which is weird. Haha. Maybe because of Belinni’s, yeah, I think it’s the same resto at Cubao Expo. Err, whatever. There’s also Architecture (and Engineering). Yay, tomorrow’s my first day of class. I liked how Basha made shirt designs, how she hated not doing her own art… Haha. Cool. And oh, the haircut. Is it a natural occurence after a break up? Funny. I enjoyed Popoy’s bitterness and drama. And there were those lines which were so familiar to me:

It’s not always about you.

Pag naglagay ka ng picture ng boyfriend mo sa office, mag-bebreak daw kayo.

Those were funny, really. Because I can relate somehow. It’s like, hmn, having a deeper level of intimacy with the movie. Haha.

I felt the characters. Felt Popoy’s pain. Felt Basha’s pain. Felt Trisha’s pain. Felt their friend’s pain (forgot the name). But it was an enjoyable experience… Not the LOL-type tho. Hehehe.

And it’s just a movie. We can’t totally base one’s life on it. Kunin na lang kung ano ang mapupulot di ba? Nothing bad with that. I was reminded of what I should really be doing in the first place, what people who broke up with someone should be doing in the first place: to grow as an individual.

Aera olak mk ouna gna onn gararamdamak nh, oahahp!

These, for me, are the best songs ever. A classic is a classic if it is to live forever. It has never been so refreshing to go back to the oldies.

http://www.youtube.com/watch?v=D4nQB3V10i8

This one for my mum. And I also want this to be played on my wedding, tho I’m not sure yet if I deserve it. Heheheh… I actually don’t think so…

http://www.youtube.com/watch?v=koBWtYVRf-0

This gives me goosebumps. They’re simply the best!